hiç girmemem gereken sulara doðru sürükleniyorum. her zamanki gibi. fakat bir farkla bu sefer içimde iyi hisler ve heyecan yok. gunes tepedeyken her sey guzel fakat gece olunca bi karanlýk sarýyor. ne zaman geldi neden geldi anlamýyorsun. pili yavaþça biten garip seslerle viuuuuw diye sesi kesilen radyo gibi. kýl edici bi sessizlik. geçici mi yoksa daha mý ciddi bilmiyorum ama çok tehlikeli sulara doðru sürükleniyorum. kendime katlanamýyoruuum.
otum, otuz, herkes, her þey.
nederde ýþýk? hayýr saçma sapan bir þekilde sürüklenmek istemiyorum. hayýr geri istiyorum. yok olmaz ama. olmaz. imkansýz. yeni olsa? nerede, nasýl, ne. hayatýmda ilk kez gerçek anlamda ne istediðimi bilmiyorum. gerçekten en ufak bi fikrim yok. boþ. boþ.
mmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmmm
boþ. 

illusion is happiness
disillusion is an eternal apathy that hurts more than pain

tekrar aldanamam. baþka bir þey ama ne?

hazýrým neredeyse,
az kaldý.

tanrým, güç ver.

uyusunlar arkada hande haným mýþýl mýþýl. benimde çok uykum var. fakat o kadar etkilendim ki bugün gittiðimiz galadan. gönül yarasýnýn galasý. herkese tavsiye ederim film bi muhteþem. tabi yanýndaki adamýn buyrun mendil diye elime mendil tutuþturacak kadar etkilenmiþ bi ben olabilirim. bir bölümde "komik olan bir daha hayata gelsem yine týpatýp ayný þeyleri yapardým. demek bunca acýdan hiç bir þey öðrenmemiþim" benzeri bi monolog yapýyor, çok etkileyici. her neyse özetle filmin verdiði mesaj muazzam. vatan, öðretmenlik, kader, gurur, aþk, doðu gerçeði, hayat öðeleri iç içe. hoþ ta bir sonu var. (mutlu mu tartýþýlýr) þener þen oyunculuðunu gerçekten konuþturmuþ. meltem de aþaðý kalmamýþ. bazý türk filmleri beklentilerimin o kadar üstünde çýkýyor ki kala kalýyorum. sonuçta gönül yarasý isimli bi filmden ne beklenir ki?
izlediðime deðdi fazlasýyla
aaaaagh! iyi geceler.. zzz...

caným yanýyor. ifade edince bir þey deðiþir diye umuyordum salak gibi ama deðiþmedi tabi ki. demek insanýn içinin aðlamasý hissi böyle oluyormuþ. klavyenin üzerinde dolaþan parmaklarýnýn sesini dinlemek ne kadar da güzelmiþ. aklýný daðýtýyor insanýn kelimelerini anlamadýðýn bir þiir gibi.

türkler mu lardan geliyormuþ. hadi caným.

kayýða binip aðustos böceði ve dalga sesleri arasýnda denize açýlmak istiyorum gece. ay ýþýðý olabilir onun dýþýnda karanlýk olsun þehir ýþýklarý falan olmasýn. ama denizin ortasýnda tek baþýma korkarým. doðru kelime olmadý korku. içim sýzlar. öylesine bir özgürlüðü kaldýramaz, geri ister zincirlerini. sahibinin ayaklarý dibinden ayrýlmayan köpek gibi olur. saçma. üstelik imkansýz. deli imkansýz. sapýna kadar imkansýz. bu yüzden...

olmasaydý keþke bazý þeyler. hatalardan bahsetmiyorum hata insaný olgunlaþtýrýr. her kim üzgünse þu an ve öz hata radarlarý sonuç vermiyorsa, onu mutsuz kýlan þey olmasaydý. 125.000 kiþi ölmeseydi de yakýnlarý arpacýk kumrusu gibi düþünmek zorunda kalmasaydý ne yanlýþ diye. elinde sonunda biþiler yanlýþ ama sanýrým. öle ya da böle kolay ya da zor yoldan düzeltiliyor. tabi kaç ölü kaç yaralý.

ne güzeldi dün akþam. dostluðun bu kadar ortamý ýsýttýðý bir yýlbaþý partisi hatýrlamýyorum. daha doðrusu bu olanlarýn en harikasýydý. finale yaraþýrrr bi gece. her ne kadar sonunu daha net hatýrlýyor olmayý isterdim tabi. ama herkes mutlu olmuþ öle ya da böle güzel olan o. çitlenbik, hadi gene iyi, aldý yýlbaþý hediyesini. duyduðum kadarýyla gözyaþý da varmýþ, dilerim gözyaþý sahipleri bile genelinde mutlu girmiþlerdir yeni yýla. herkesin beklentileri tavandý çünkü.

open your eyes

9

chris de burgh harika adam. suaralar fonda hep calýyor kendisi. keske muzikle daha içli dýþlý olsaydým diye düþünüyorum bazen. manyak koleksiyonlarým olsaydý ve iyi müzikten gerçekten anladýðýmý iddia edebilseydim. ama yok ben ortalama bi müzik dinleyicisiyim maalesef. belki yeni yýlda karar alýrken bunu da aklýmýn bi köþesinde tutmalýyým.

2005. zaman hýzlý akýp geçiyor diye düþünür insan her yeni yýlda sanýrým. hele ki ailesini, ülkesini, çevresini býrakmanýn eþiðindeyse. geri dönmemek üzere deðil tabii ki fakat yinede kocaman bi deðiþiklik.   "deðiþim" ve "zaman" kelimelerinden ayrý düþünülemeyen bi olgu.

geçen gün mervelerde kaldýk bizimkiler. kapýldý yine içim bi hüzün dalgasýna. gerçekten mutlu hissediyorum kendimi bu kadar harika insanlarla dost olduðum için. ve býrakmak zor. kaçýnýlmaz ama zor.  aþk deðil ki bu kalbimde taþýyorum diye avunasýn. insan özlüyor, yaþanan onca anlar bir tatlý geliyor ki...  insan hep kopmamaya uðraþýyor, kendine sözler veriyor. imkansýz da deðil hani ben þahsen kopacaðýmýzý füþünemiyorum. fakat niþantaþý sushi co da gecen sene kurduðumuz hayallerin ne kadarý gerçek olucak? handenin kýzý, yok ezginin oðlu vb. biz kenarda kahve içerken oyun oynuyor olacaklar mý gerçekten? 

hafýzamý seviyorum. istediðim þeyleri unutabilmeyi ve istediklerimi ayrýntýsal bir biçimde hatýrlayabilmeyi seviyorum. emrecanla yediðimiz kahveli kurabiye ve sütün tadý, horýul horul uyuyan ezginin sesi, ötesi ötesi ötesi ötesi ötesi.....

what part of our history's reinvented and under rug swept?
what part of your memory is selective and tends to forget?
what with this distance it seems so obvious?

þimdi sadece biraz uyku...

geç oldu. TEGV in yýldýzlar yýlsonu gösterisi var televizyonda. onu izlemekten uyuyamadým. ama dun iyi uyudum ya. þaka maka annem eve geldi diye düzene girdim. artýk sabahlara kadar taksimde kalbimi liðme liðme edicek özel iþlerle uðraþmýyorum. aklýmý kendini zeki sanan insanlarýn yorumlarýyla yormuyorum. haketmeyecek insanlara kör kütük kafamý takmýyorum. sýrf zamanýmdan deðil ömrümden de götürüyorlar. farkýnda deðil ki ona hakettiði gibi davransam ortada büyülü bir þeyler olmazdý. zaten artýk uyandým, açtým gözlerimi, istese de hak etmediði gibi davranamam. aslýnda bir daha hiç görmesem en iyisi ama kaç kere desemde önüme düþüyor hep. neyse. gözümün önünde görmediðim insanlardan biri olur o da kýsa zamanda. hak ettiði gibi...

huzursuzluðun verdiði huzur içerisindeyim. huzursuzluk bana yaþadýðýmý hissettiriyor su anda. cevaplara az kaldý. kilo aldým. annem geldi ve özlememe raðmen evde tek baþýma daha huzurluydum. annem yorgun üzgün gibi sanki. umarým geçer. pozitif enerjim olsa verirdim ama yok o da diil, sanki benden enerji alýyor gibi. hem sevip hem... neyse.
geçen bir ay çok güzeldi. nefes alýcak zamaným olmamasýný seviyorum. yoðun yaþamayý. uykusuzluðu. fark ettimki yaptýklarýma deðil yapmadýklarýma piþman olan yapýmdan dolayý her þeyi yapýyorum. yorucu?
evet.
yýpratýcý?
bazen.
ama deðer mi?
kesinlikle...

formlar formlar formlar.
her gün ayný geçiyor bir bakýma, telaþý zevke dönüþtürme çabasýnýn getirdiði yorgunlukla. ama ne telaþ bitiyor, ne zevk, ne yorgunluk.
ayný döngünün içinde fazla uzun zaman kaldým
boðuluyorum

let's get up and let's get out

yeter

let there be light, god.

içimde bi gülümseyen küçük yaratýk var. ben olduðumu biliyorum da inanmak istemiyorum. gülmeyi kendime yediremiyorum. içten gülmekten suçluluk duyar oldum. fakat þarký o kadar güzel ki... gülmek suç olamaz, olmamalý. bazen her þey kuþ böcek misali geliyor. çocuk olmak, çocuðum diyebilmek, çocuk olmayý özlüyorum... hem bir diþi gibi tüm deðer verdiðim þeyleri sýrtlanasým hemde annemin kucaðýndan hiç ayrýlmayasým var. bir çocuk tam hangi gün kadýn olur?
her þeyin bir zamaný var ama deðil mi...
hemde o kadar kesin zamanlar ki bazen bunlar. buluþmasý imkansýz iki boyut buluþuyor sanki, hemde öyle ayrýntý öyle düþünülmez bir açýyla ki asýrlar geçse binlerce paralel evren olsa aynýsý bir daha olmaz bir "an" sanki. yakalamak cesaret mi aptallýk mý istiyor bilemiyorum. tek bildiðim avucunuza almazsanýz o anýn kaçýp gidiceði...
neyim diye düþünmemek lazým bu kadar, hem baþkalarýný düþünmek daha kolay, onlarý yorumlamak.
iþte tam bu sebeple kendisini yorumlamayý baþaramayan bir arkadaþým üzerimde psiko analiz yaptý da tüm bunlarý soktu kafama.

buarada aklýmdan hiç çýkmayan baþka bir þey var:

15 inde ne olucak?

cevaptan korkuyorum.

yo hayýr, ben aslýnda ondan sonra ne olucaðýndan korkuyorum, çok korkuyorum

ortalýkta neden bu kadar yýkýcý bir enerji var bu aralar?
garip herkes balýk burcu...